سلام به کاربران عزیز

یکی از آموزش­هایی که پدر عزیزم که نزدیک به 90 سالشان است به من داده­اند این است که گفتند: «هر زمان که کسی خواست از تو پول بگیرد و تو به هر دلیلی نخواستی به او پول بدهی، او را معطل نکن! بگو شرمنده­ام. حتی لازم نیست به او دلیل کارت را هم بگویی! این کار خیلی بهتر از این است که به او بگویی بگذار ببینم چکم پاس می­شود یا نه، شنبه دیگر به من اس ام اس بزن، … استخوان لای زخم نگذار».

بالاخره او باید بداند که روی تو حساب کند یا نه. اگر نمی­خواهی بدهی بگو شرمنده­ام! پدرم می­گفت بگو: «من تو را خیلی دوست دارم و به تو لطف می­کنم که تو را معطل نمی­کنم و سر نمی­دوانم! همین الان می­گویم ندارم و نمی­شود.» به این نحو کسی که نیازمند است بداند که روی تو حساب نکند و به سراغ راه دیگری برود.

 

اثر انرژیکی وعده دروغ!

 

وقتی با کلمات بازی می­کنیم، طرف مقابل به وضعیت بلاتکلیف دل خوش می­کند. این وضعیت یک بار انرژیکی سنگین به هر دو طرف ایجاد می­کند و مقدار زیادی انرژی از شما دزدیده می­شود. من همیشه بحثم درباره ارتعاش است. سطح ارتعاشات­تان را همین وعده دروغ، ناصادقی و شفاف نبودن به شدت کدر می­کند. ما ارتعاش خوب به جهان هستی نمی­فرستیم و فراوانی هم آن طور که باید به سمت ما نمی­آید.

وعده دروغ

وقتی کسی از شما درخواستی می­کند و نمی­توانید به او کمک کنید، کافی است بگویید شرمنده­ام اما دعا می­کنم مشکلت حل شود. این کلمه شرمنده­ام به همراه دعا و همراهی، دل طرف مقابل را قرص می­کند. خودتان هم حس خوبی به خودتان پیدا می­کنید که سر کسی را کلاه نگذاشته­اید! وقتی به کسی که دچار مشکل و قرض و بدهی است، وعده­ی دروغ می­دهید؛ در حقیقت به نحوی سر او کلاه گذاشته­اید. او به شما رو زده­! امید بسته! حداقل بگذارید تا برود و به جایی که باید برسد. تصور کنید چند نفر ممکن است این بلا را بر سر او بیاورند.

می­دانید چه اتفاقی می­افتد؟ بی­اعتماد می­شود، حالش بد می­شود. نه تنها کمکی به او نکرده­اید که گره­های زندگی­اش را هم بیشتر کرده­اید. لطفا تکلیفش را روشن کنید. مرهم نیستید، زخم نشوید!

 

وعده ندادن را تمرین کنید!

 

این درس را از پدرم آموختم و تمرین کرده­ام. وقتی نمی­توانم به کسی کمک کنم می­گویم: «به قول پدرم تو را دوست دارم و به همین خاطر تو را معطل نمی­کنم! همین الان می­گویم که شرمنده­ام، ندارم و نمی­شود.» ممکن است همین الان ناراحت شود ولی این ناراحتی چند وقت بعد فراموشش می­شود. ولی چرا بیهوده دلش را خوش کنم؟ اگر می­توانم کمک کنم، قرض الحسنه بدهم خیلی هم عالی است. اگر داریم و می­توانیم کمک کنیم و فرد مقابل هم آدم قابل اعتمادی است، و هر جانب این قضیه را که برای ما اهمیت دارد در آن رعایت شده، قرض دادن خیلی هم خوب است. خداوند می­فرماید: «مَنْ ذَالَّذی یُقرِضُ الله قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ اَضْعافاً کَثیرَةً : کیست که خدا را وام (قرض الحسنه) دهد و خدا بر او به چندین برابر بیفزاید.» اما اگر نداریم یا نمی­توانیم مردم را معطل نکنیم، وعده­ای ندهیم که نمی­خواهیم به جای بیاوریم.

برای شما بهترین­ها را آرزو می­کنم و از خدا می­خواهم که این قدر جیبتان پر پول باشد که قرض­الحسنه بزرگی باشید که در راه خداوند به دیگران بدهید و به آنها نیازی نداشته باشید.

 

شاد  و پر انرژی باشید

یا علی مدد

محمد افلاکی بنی
[1]  آیه 245 سوره بقره

اشتراک گذاری